Έναν καρδίαν

Εγώ ας ση σεβτάν τ’ εσόν
ντο ’κ’ είδα, επαρείδα
Έκρατεσε με ση ζωήν
τ’ εγάπης η ελπίδα

Θεέ μ’, γιατί εδώκες με
έναν καρδίαν μόνον;
Και πώς να ευτάει υπομονήν
σ’ αΐκον σεβτάς πόνον;

Τη καρδι͜άς ι-σ’ τ’ ολόερα
τουβάρ’ έ͜εις α’ χτισμένον
Σεβντάς ήλες ’κ’ εμπαίν’ απέσ’,
πάντα έν’ παγωμένον

Θεέ μ’, γιατί εδώκες με
έναν καρδίαν μόνον;
Και πώς να ευτάει υπομονήν
σ’ αΐκον σεβτάς πόνον;

Τα δάκρυ͜α ντ’ έκχ̌’σα για τ’ εσέν
έναν παπόρ’ γομών’νε
Γιατί ’κ’ επόρεσαν, πουλί μ’,
την ψ̌η σ’ να ημερών’νε;

Θεέ μ’, γιατί εδώκες με
έναν καρδίαν μόνον;
Και πώς να ευτάει υπομονήν
σ’ αΐκον σεβτάς πόνον;

Θεέ μ’, τα αμαρτίας ατ’ς
γράψον ατα απάν’ ι-μ’
Τσ̌εχέλ’κον έτον, ’κ’ έξερεν
να έστεκεν σο γιάνι μ’

Θεέ μ’, γιατί εδώκες με
έναν καρδίαν μόνον;
Και πώς να ευτάει υπομονήν
σ’ αΐκον σεβτάς πόνον;