Θεού θέλεμαν

Θεού θέλεμαν έτονε,
καθείς εύρεν το ταίρ’ν ατ’
Εγάπην ζελεμάτ’ έτον,
τσί έβαλεν το χ̌έρ’ν ατ’;

Σα χ̌είλι͜α μ’ έρ’ται τ’ όνεμα σ’,
σο νου μ’ έρ’τ’ η θωρέα σ’
Και ση γούλα μ’ επέμ’νανε
κορδύλι͜α πικρασέας

Κι ατώρ’ αδακέσ’ ’κι μερών’,
ήλιος ’κι παίρ’ απάν’ ι-μ’
Επουγαλεύτεν να σπογγίζ’
δάκρυ͜α το μαξιλάρι μ’

Εγάπ’ σ’ αποθαμένον ’κ’ έν’,
κάποιον σ̌ονλικεύει
Μανάχον σ’ εμόν την καρδι͜άν
θαρρώ άλλο ’κ’ ιεύει