Το κεμεντζ̌όπο μ’ έρημον

Το κεμεντζ̌όπο μ’ έρημον
και παραπονεμένον
Το τοξαρόπο μ’ γεραλίν,
η καρδι͜ά μ’ ματωμένον

Η κεμεντζ̌έ μ’ μοιρολογά,
το τοξαρόπο μ’ κλαίει
Η ψ̌η μ’ κομμάτι͜α ’ίνεται,
η γλώσσα μ’ ’δέν ’κι λέει

Η κεμεντζ̌έ μ’ ’βγάλλ’ άψιμον,
το τοξαρόπο μ’ τσίας
Τα τέρτι͜α μ’, τα παράπονα μ’
εποίκα τραγωδίας