Πάντα αροθυμώ σε

Σύρω την τραγωδία μου
και απαροθυμώ σε

♫

Το πρόσωπο σ’ που θα τερεί,
τ’ ομμάτι͜α τ’ χαντυλλιάουν
Σ̌ασ̌ουρεμένος πορπατεί,
τα ποδάρι͜α τ’ δελι͜άουν

Σύρω την τραγωδία μου
και απαροθυμώ σε
Ντό να ’φτάγω ο άχαρον
που πάντα αροθυμώ σε;

Ομοι͜άεις τη άνοιξης τσ̌ιτσ̌έκ’
και τη πηγής νερόν -ι
Κλίσ̌κεσαι κα’ και πίντς ατο
κι επεκεί παλαλώνεις¹

Σύρω την τραγωδία μου
και απαροθυμώ σε
Ντό να ’φτάγω ο άχαρον
που πάντα αροθυμώ σε;

Ση δὲβα σ’ όλι͜α σείουνταν 
και το τακάτι μ’ χάνω
Έρ’ται ο νους ι-μ’ και δα̤βαίν’
νουνίζω θ’ αποθάνω

Σύρω την τραγωδία μου
και απαροθυμώ σε
Ντό να ’φτάγω ο άχαρον
που πάντα αροθυμώ σε;

Η σεβντά σ’ ατσ̌αΐπ’κον έν’,
τσ̌οτίν’κον το ινάτι σ’
Ατσ̌άπ’ θα πετσ̌αρεύ’ ατο
ατό το ταπιάτι σ’;

Σύρω την τραγωδία μου
και απαροθυμώ σε
Ντό να ’φτάγω ο άχαρον
που πάντα αροθυμώ σε;