Τ’ έρημον τ’ εγκαλιόπο μ’

Μαξιλαροφορέματα μ’,
γεργάνι͜α μ’ μαρκωμένα,
κάποτε εχουλίγουμ’νε
σ’ εγάπ’ς -ι- μ’ την ωλένα

Μαρτεύκουμαι, μοιρολογώ,
σεβντάς λόγια ’κι λέγω
Απρίλτς έγκε με μάραντα
κι εγώ την καρδι͜ά μ’ καίγω

Πώς να καλομηνεύκουμαι
μακρά απ’ εσέν, γιαβρόπο μ’;
Ασ’ τ’ έφυες ορφανίεν, 
τ’ έρημον τ’ εγκαλιόπο μ’

Όντες ονοματίζ’νε σε,
το ψ̌όπο μ’ θανατών’νε
Ο Άδης ’κι κανείται με,
θανή ’κι αξιών’ με