Τίναν επέμ’νεν ο κόσμον

Τίναν επέμ’νεν ο κόσμον
και θ’ απομέν’ κι εμάς -ι;
Έλα ’μπα στ’ εγκαλιόπο μου,
το κρίμαν μ’ ερωτάς -ι

Τίναν επέμ’νεν ο κόσμον
και θ’ απομέν’ κι εσέν -ι;
Έλα, τ’ αρνί μ’, να χ̌αίρουμες
σ’ έμορφον το τσ̌ιμένι

Η νύχτα δώδεκα -ν- ώρας,
το έναν ’κι κοιμούμαι
Τ’ άλλα τα έντεκα -ν- ώρας
σην αύλι͜α σ’ ξημερούμαι