Έλα, παπόρ’

Έλα παπόρ’, έλα παπόρ’,
έλα γιαλό-γιαλόν -ι
Φέρε και το μικρόν τ’ αρνί μ’
και δέβα σο καλόν -ι

Μάνα, γιατί εποίν’νες με
αΐκον πονεμένον;
Όλα τα καρδι͜άς χ̌αίρουνταν,
τ’ εμόν πάντα κλαμένον

Πόσα παραπονέματα,
πόσα παρακαλίας;
Εσύ πα μίαν ’κ’ είπες με
«ας χτίζω την καρδία σ’»

Ση ξενιτει͜άν ερρώστεσα 
και σα κρεβάτι͜α κείμαι
Εφτά γιατροί τερούνε με -ν-,
όσον τη μάνα μ’ ’κ’ είναι