Τραγούδι των μηνών

Έρθαν, αρνί μ’, τα κάλαντα,
έρθεν ο Καλαντάρης
Μενώ σε και αν ’κ’ έρχεσαι
να έρ’ται το χαπάρι σ’!

Εξέβεν και -ν- ο Καλαντάρτς,
σον Κούντουρον θα πάμε
Αρνί μ’, αν ’κι θα έρχεσαι
ας σο μεράκ’ θα χάμαι

Εδέβεν πλάν ο Κούντουρον,
τη Μάρτ’ τ’ ωτία εφάνθαν
Τα χ̌ιόνι͜α όλι͜α ’λύγανε
κι ας σα ραχ̌ία εχάθαν

Έρθεν Απρίλτς με το καλόν,
έγκεν τα πρασινάδας
Ξενιτεύ’νε οι παντρεμέν’
κλαινίζ’νε τοι νυφάδας

Όνταν έρ’ται ο Καλομηνάς
φυτρών’νε τα χορτάρι͜α
(και) ντ’ έμορφα επρασίντσανε
τα τσ̌όλα̤ τα παρχάρα̤

Έρθεν και -ν- ο Κερασινόν,
θα γίν’νταν τα κεράσι͜α
Παιδάντ’ πολλά μη τρώτε α̤τα,
θά ’ρχουσ’νε απάν’ σην ράχ̌ι͜αν

Έρθεν, πουλί μ’, ο Χορτοθέρτς
για έπαρ’ το καγάνι σ’
Έλα σο χωράφ’ εύρα με,
ας έ͜εις Θεόν απάν’ ι-σ’!

Επάτεσα σον Αύγουστον
και ση χ̌ιονί’ την άκραν
Κατάραν έχω ας σο Θεόν
να μη στεγνών’ν’ τα δάκρυ͜α μ’

Σταυρίτε ετοιμάουνταν
οι ξενιτι͜άντ’ να φεύ’νε
και πριν να ξενιτεύκουνταν/ετοιμάουνταν
κορτσόπα/κορίτσι͜α φυγαδεύ’νε

Τρυγομηνάς, χ̌ειμός καιρός
και χ̌ιόνι͜α τα ραχ̌ία
Ας σα παρχάρι͜α έφυγαν
κι εκλώσταν σα χωρία

Κρυάδας και χ̌ιόνι͜α πολλά
έγκεν μας ο Αεργίτες
Σον κρύον π’ ευτάει σεβταλούκ’
θα έν’ πολλά τεχνίτες

Έρθαμε σον Χριστουγεννάρ’,
ο Χριστόν εγεννέθεν
Τα μήνας γίν’νταν δώδεκα
κι ο χρόνος πα ’τελέθεν