Η Λεμόνα σην Αθήνα

Ο Κουντούρτς κι η Κουντουρίνα
έρθαν -’μώ σε!- σην Αθήνα
Έφεραν και τη Λεμόνα
και τρανόν χαράν εποίν’ναν

Ὰμα, ωχ! πολλά ’κ’ επήεν,
’χάθανε τα ησυχίας
Και ’κι ’ξέρ’νε πώς θα σύρ’νε
τη Λεμόνας τα ζαντίας

Η Λεμόνα έντον Λία
και τερεί τα μεγαλεία
Και φορεί το μίνι, μάξι,
’ποίκεν ούλι͜α τάξι-μάξι

Νε κουτσ̌ή, ντό είν’ ατά;
τα ποδάρι͜α σ’ είν’ ζαρά!
Παρέξ’ και την εντροπή σ’,
για το μίνι ’κ’ είσαι εσύ!

Ο κύρτς ατ’ς αγροτερεί,
η μάνα σταυροκοπάται 
Ατό το κομμενόχρονον
κανέναν ’κι φογάται