Στείλο με τη νοσοκόμαν

Σα ραχ̌ία απάν’, μανίτσα μ’,
πόσοι επέμ’ναν
νέ γιατροί, νέ νοσοκόμες,
χωρίς γιατρειάν

Τα σφαίρας και τα κανόνια
ρούζ’νε άμον βρεχ̌ήν
κι εμείς αγωνισκούμ’νεστεν
μετ’ ημ’σόν την ψ̌ην

Αγωνίας και φοβέρας
απάν’ σα ραχ̌ι͜ά
κι ας τραύματα, μανίτσα μ’,
τρέχ’νε τ’ αίματα

Το κορμί μ’ τογραεμένον
ας σα βλήματα
Αγωνίας και φοβέρας
απάν’ σα ραχ̌ι͜ά

Στείλο με τη νοσοκόμαν
ή έναν γιατρόν
σο ραχ̌ίν απάν’, μανίτσα μ’,
εμέν να λαρών’

Φοούμαι ’κι ταγιανίζω
σ’ αούτ’ το κακόν
και την ψ̌η μ’ θα παραδίγω
απάν’ σο βουνόν