Με τον πόνον σην καρδία μ’

Με τον πόνον, με το κλάμαν,
με τ’ ατεινές το γράμμαν
Πώς θα ζω σην Αυστραλίαν,
μετ’ έναν φωτογραφίαν;

Έχ̌’ ομμάτα̤ κι εμορφίαν,
στόμαν χωρίς λαλίαν
Μετ’ έναν φωτογραφίαν
πώς θα ζω σην ξενιτείαν

[Λάι, λάι, λάι, λάι, λα]

Με τον πόνον σην καρδίαν,
το κρασίν για συντροφίαν
και χωρίς παρηγορίαν
πώς θα ζω σην Αυστραλίαν;

Με τ’ ομμάτα̤ δα̤κρωμένα,
τα χ̌είλα̤ φαρμακωμένα
Νύχταν ημέραν νουνίζω
ξαν σο γιάνι σ’ να γυρίζω

Αμάν! Η ξενιτει͜ά πολλά βαρύν’
μαχ̌αίρ’ ακονεμένον
Ν’ αϊλί εκείνον την καρδά̤ν
όθεν έν’ καρφωμένον

[Λάι, λάι, λάι, λάι, λα]