Μάνα, εμέν ετράνυνες

Μάνα, εμέν ετράνυνες
με βάσανα και πίκρας
Σο μαξιλάρι μ’ έκλαψες
πολλά φοράς τα νύχτας

Η μάνα σύρ’ τα βάσανα
να τρανύν’ το παιδίν ατ’ς
Καλόν-κακόν, ό,τι κι αν έν’
δί’ ατό την ευχ̌ήν ατ’ς

Ξερόν ψωμίν εσύ έτρωες
κι εμέν εκαλοφάζ’νες
Κάτ’ ασ’ τ’ επαθάνα εγώ
(όι!) μάνα, εσύ επρόφτανες

Η μάνα σύρ’ τα βάσανα
να τρανύν’ το παιδίν ατ’ς
Καλόν-κακόν, ό,τι κι αν έν’
δί’ ατό την ευχ̌ήν ατ’ς

Ατώρα εγώ θα έχω σε
σε πουπουλένι͜ον στρώμαν
Θα τρως, θα πίντς, θα λάσ̌κεσαι
όσο θα ζεις ακόμαν

Η μάνα σύρ’ τα βάσανα
να τρανύν’ το παιδίν ατ’ς
Καλόν-κακόν, ό,τι κι αν έν’
δί’ ατό την ευχ̌ήν ατ’ς